Money has existed since men first encountered the need to exchange things. In order to make possible exchanges of object and things of different value, there emerged the money, people’s most desirable thing. The great debate around money arose immediately after different view to money came forth. This debate is not simply about money, but money is the central topic as it makes the change. To put it in other words it would be: How you earn money and how you spend it is the central topic of the debate about money and makes the difference between the ideologies which support them. [ Lexo më shumë → ]
There is no reason why your post should be a rubbish, there is definitely something worth telling the world about. Writing just for the sake of writing is meaningless; meaninglessness is what made the lost generation to be called the Lost Generation. The pointlessness is lethal, the nada is deadly. There should be at any length a purpose in writing a piece of something that gives meaning to it. [ Lexo më shumë → ]
Punishment as a notion is as old as humanity, referring to religious sacred books. Even though during the XVII century or a little bit earlier came into active action some movements and organizations, mostly secret ones like masons and their derivates, which made possible the secular world in which we are leaving, could not ignore the religion punishment tradition or otherwise considered dogma. Therefore, as a kind of punishment, prison remained an active activity of human life, and still continues. [ Lexo më shumë → ]
Torture is an intense feeling of suffering. This suffering can be spiritual or physical. Giving an end to a torture is something that everyone under its influence wishes to get rid of it in any way possible and tries to go away from it as soon as possible. In other words, what we all agree upon is the fact that torture is and suffering in general makes life miserable. However, there is something that we do not have unanimity; it is the fact that how we should deal with it. [ Lexo më shumë → ]
Ndodh që të kap ndonjëherë dhe të duhet të shkosh në banjë. Mua më kap shpesh kur jam në punë. Me këtë rast më duhet të zbres deri në kat të parë të qendrës tregtare ku punoj dhe të mbaroj punë. Këtu mund të mbaronte gjithçka, por në fakt, këtu fillojnë gjithë peripecitë që duhet të heqësh derisa të mbarosh atë të shkretë punë.
Peripecia e parë është fakti që jam mpirë para kompjuterit, sytë ndoshta janë bërë si kokoloçkë[1] lisi, flokët sigurisht që janë përpushur dhe cisterna është mbushur plot nga pritja e gjatë. Ngrihem, shpihem pak, shtriqem, përplas lehtë këmbët në kokë, rregulloj pak rrobat që mund të më jenë shtrembëruar dhe rrudhosur nga të ndenjurit ulur në karrigen rrotulluese dhe marsh, nisem. [ Lexo më shumë → ]
Pas grevës së pedagogëve për ngritje rroge gjatë vitit akademik 2005-2006, e cila paralizoi sistemin universitar për pothuajse një muaj a më shumë, pagat e pedagogëve u rritën ndjeshëm, por ndodhi ajo që mund të përkufizohet si “merr borxh të lashë huan”. Dua të them, u shkurtuan një sërë shërbimesh me pagesë që bënin pedagogët, duke i kthyer ato në “detyra” “vullnetare”. Ja disa: a) pedagogët nuk paguhen më për orët që harxhojnë duke korrigjuar provimet, b) duke ndihmuar një tjetër pedagog në mbarëvajtjen e seancave të provimeve, c) nuk paguhen më për konsultime që studentët mund të kërkojnë jashtë orëve standarde të mësimeve dhe ç) më kryesorja, nuk paguhen më për të korrigjuar punët kërkimore të studentëve të mirënjohura si “detyra kursi”. Kjo është situata. [ Lexo më shumë → ]
Ndodhi që sivjet të ngelja në vjeshtë. Nuk e kam zakon, por sivjet e provova. Erdhën datat e provimeve edhe si gjithë të tjerët u regjistrova për provimet e mia. Iku provimi i para dhe përfundova tek i dyti. Ky ishte një provim në pamje të parë i thjeshtë dhe i përgatitur enkas për të ndihmuar studentët vjeshtakë që po piqeshin në vjeshtë për arsye të ndryshme. [ Lexo më shumë → ]
Vijmë nga sezoni i provimeve dhe i pagimeve, nga i cili studentët dolën, ca me trurin plot e ca me xhepat bosh. Është e vështirë t’i thuash këto fjalë, por t’i mbash ato përbrenda është akoma më e vështirë. Edhe studenti më indiferent mund ta thotë me plot gojën se në universitetin tonë bashkëjeton me ne edhe një fenomen gangrenizues që ia thonë emrin “mitë”. Fatkeqësia është se askujt nuk i bëhet vonë për këtë. Me sa duket nuk i lejon karakteri demokratik ta ndalojnë këtë bashkëjetesë pasi që kjo e fundit është një nga bazat e shoqërisë së sotme demokratike. Në fund të fundit bashkëjetesa është e modës. [ Lexo më shumë → ]