I zhytur në mendime nga pamja tronditëse, duke ecur pengueshëm nëpër njerëz që ecin të shkujdesur dhe nëpër pllaka trotuari një po, një jo, një ndoshta, gati sa nuk shkel dy fëmijë romë që janë shtrirë në mes të trotuarit mbi ca kartonë ambalazhesh, që flenë a bëjnë sikur flenë, me ca monedha të verdha aty pranë, të veshur me rroba shumë të pista dhe që nuk dihet a janë të braktisur apo janë të detyruar të jenë aty dhe të luajnë atë rol apo gjithë kjo është ajo që atyre u është mësuar se është mënyra më e mirë për tu bërë i pasur. Bën të kalosh një gëllënkë pështyme por dhe ajo nuk do të kalojë poshtë.

Me imazhin e fëmijëve në sy dhe me përpjekjen për të zgjeruar pak kraharorin me frymëmarrje të thella për të cilat e di që do bëhesh pishman kur të përfundosh në spital i sëmurë nga mushkëritë, të qëllon të kalosh para xhamisë simbol Et’hem Beu ku ka zënë vendin e saj një tjetër lypse, mesogrua, e shëndosh, pa gjysmën e këmbës deri në gju dhe me gjurin e prerë të ekspozuar, më një zdap që i rri pak pranë pak larg dhe shkëmbejnë fjalë bashkë herë pas herë, të vjen plasja kur e shikon lypsen që pi një cigare tërë dëngla dhe ti mendon: “Po kjo, cigare i bën lekët e njerzve?” dhe të vjen t’i marrësh cigaren dhe t’i fikësh në ballë, por të mban frika se mos bërtet dhe thotë “Hajduti, më vodhi lekët!!!”.

Mes këtyre pamjeve fillon e bije nata. Atje tej të zë syri një plak që ka vendosur t’i bëjë ballë të ftohtit, ka mbledhur disa kartonë dhe u ka vënë flakën dhe i ka vënë flakës duart që dridhen lartë apo anash. I tërhequr në një ana të trotuarit, ku ka menduar se nuk e zë era apo e zë më pak, bën sikur ngrohet në flakët e zbehta të kartonëve, nuk dihet se çfarë i kalon në kokë. Ndoshta mendon për fëmijët. Ndoshta e ka marrë malli për nipërit dhe mbesat. Ndoshta thjeshtë thotë me vete “Sa ftohtë qenka sonte!”. Kush e di!

Kështu që ti do të ikësh sa më shpejtë të jetë e mundur dhe i lutesh Zotit të mos jetë kjo gjëja e vetme që do të të kujtohet nga kryeqyteti.

E habitshme! Shqipëria e sotme nuk i ngjet fare asaj të kohëve të arta, as njerëzit. Po ç’patën këta xhanëm që ndryshuan me themel; pse vallë e bitisën idealin e partisë?! Këta mirë që u bënë kapitalistë, por u bënë dhe të poshtër. Eh, baba, sa krenar që jam për ty që nuk ishe komunist.

Megjithtë ka pasur edhe disa raste kur e kam urryer që kam qenë nga fshati për arsye të përjetimit të përvojave të ndryshme. Këto janë pak dhe unë mundem të risjell në kujtësë vetëm dy prej tyre, mësimet e të cilave vazhdoj t’i shijoj edhe sot.

Janë të dyja nga koha e shkollës së mesme. Merreni me mend, shkollë qyteti – unë nisur nga një nga fshatrat më të thellë të Vlorës për të studjuar në pedagogjiken e Gjirokastrës, të famshmen ‘Pandeli Sotiri’ bashkë me shokun tim të ngushtë Makun. Nga shkolla e fshatit dolëm si nxënësit më të mirë të 10-vjeçrit të demokracisë – unë, Maksi dhe dy nga shoqet tona të klasës. Unë dhe Maku përfunduam në të njëjtën shkollë të mesme. Viti i parë ishtë mavri me bojë, rënie drastike në mësime, konvikt me tipare xhungle për disa fëmijë 14-15 vjeçar si ne dhe pavarësi totale nga familja.

Viti i parë iku si iku dhe përfunduam në vit të dytë. Në vitë të dytë ndodhi njëra nga eksperiencat e hidhara që ju fola pak më parë, makth në mes të ditës. Ishte koha kur une e kisha marrë veten. Kisha filluar t’i mbaja flokët me xhel, të ngritura lartë dhe të rregulluara spic. Kisha filluar të kombinoja xhiset me kepucët dhe me bluzën edhe pse nuk kisha shumë dorë të lirë në këtë aspekt. Kisha filluar edhe të mendoja se si ta bëja me dije shoqen time të klasës që unë e pëlqeja etj., etj. Pikërisht në mes të ketij vrulli adoleshentesk m’u desh të përballesha me një nga shpullat më të rënda që kam grënë.

Ishte ora e gjuhës shqipe me presore Elsën, Elsa Xhixho quhej. Një grua që ishte gati të dilte në pension, por që për inerci rinore vazhdonte të ishte bjonde, të bënte goxha tulatet, të vishej me funde të ngushta dhe të na tregonte se si nuk e pyeste fare burrin. Ishte grua e pavaruar dhe mësuese që të kallte datën.

Ishim në mësimin e Pjesoreve të foljes. Presore Elsa po na shpjegonte me disa shembuj – të cilët ja merrnin studentët nga goja, ndër ta edhe une – se si bënin foljet në pjesoren e tyre në përgjihtësi. Sa për ilustrim po them, pofesorja thoshte ‘jetoj’, ne bashke me të thoshim ‘jetuar’; profesorja thoshte ‘punoj’ ne bashkë më të thoshim ‘punuar’ derisa arritem tek folja ‘dal’. Unë, që isha dehuar nga kënaqësia që po i thosha mirë, si për inerci thash ‘dalur’. Kur më vjen pa përtuar një e pështyrë retorike mu në surrat që më balsamosi edhe vetullat dhe ma leu surratin me bojë të kuqe turpi. “‘Dalur’ thoni ju nga fshati, se ne nga qyteti themi ‘dalë’”. Nuk e desha më veten. Tani nuk mund ta imagjinoj dot as unë se sa turp më ka ardhur. Megjithatë më shërbeu, më shtyu në një farë mënyre të studjoja më shumë gjuhë shqipe, edhe pse mua më ka pëlqyer gjithmonë shqipja dhe kam qënë gjithmonë relativisht mirë në atë lëndë.

Përvoja e dytë e hidhur ndodhi në vit të katërt. Kishte ditëlindjen Armandi dhe e festoi në një bar në qytet. Armandi ishte nga Kalivaçi, llafazan nga të rrallët dhe gënjente nga pak për hobi, por, duke qënë në një konvikt na u hëgër ca muhabeti. E kishim shok dhe duhet t’i bënim një dhurat. Xhepëshpuar, unë Maksi dhe Besniku vendosëm t’i bënim një dhuartë të përbashkët. Pasi u menduam e u thelluam, vendosëm, do i blinim një parfum. E bleme aq sa na i mbantë xhepi, nuk ishte i shtrenjtë, por as i lirë; ishtë një çmim i mirë që ne – si kovkitorë që ishim – mund ta përballanonim. Shkuam, u ulëm, pimë ç’kishim për të pirë dhe këshu kaluam kohën dërsa erdhi çasti i dhënies së dhuratave. Ja dhamë më në fund dhuratën, e mori dhe në zhurmë e në të qeshura na tha se parfumet i bënin alergji, fatëkeqsisht edhe ky joni. Megjithatë e mori me kënaqësi dhe mirësjellje dhe na falënderoi. Oh, sa keq që jam ndjer, sikur nuk kishim çuar dhuratë fare. Pastaj një shok i klasës së Armandit – nga qyteti ky – i kishtë bërë dhuratë një libër dhe, kur ia dha, gëzimi i Armanit ishte aq i madh sa që lexohej si në fytyrën e tij aq edhe kuptohej nga fjalët që i tha aty për aty. Aty mu shtua më shumë marazi. Duke qenë se ai që i dhuroi një libër – gjë që une e çmova shumë – ishte nga qyteti, ia hodha fajin të qenit tim nga fshati që nuk më shkoi mendja t’i dhuroja dhe unë një libër, ishte gjithmonë më i lirë se parfumi ynë. Megjithatë edhe këtë të metë e rekuperova; tani kur behet fjalë për dhuratë unë nuk mendoj gjë tjëtër veç librit. Nuk po zgjatem përse sepse mendoj se të gjithë ndani të njëjtin mendim me mua për këtë dhe i kini të qarta arsyet pse një libër është dhurata më e mirë.

Këto ishin rastet kur unë jam ndjer keq që kam qënë nga fshati, dy çaste të shkurtra prej të cilave nxora mësime. Pjesa tjetër është ndryshe, nuk jam ndier asnjëherë inferior – po flas për në shkollë të mesme ku këto dallime ishin demostrative – për faktin që vija nga fshati, edhe pse shokët tanë të klasës dhe të tjerë nga qyteti ndiheshin superiorë, por që në fakt nuk ishin.

Unë s’e mbajta dot të qeshurin, u shkriva. E pyeta “Te cili fjalor e pe?” Me dha lidhjen e faqes së faqes http://www.argjiro.net/fjalor/ dhe me sqaroi, “A e di pse e shikova? Se nuk mw kujtohej si i themi ne kosovaret dhallës dhe, besa, edhe nuk kisha shume ide rreth saj.”

Ia kthej unë, “E meriton një artikull” dhe ja ku jam duke e shkruar. Pastaj, duke menduar qe nuk e kishte marrë vesh akoma se çfarë ishte dhalla vazhdova, “Tani e ke parasysh? Është kos i holluar ose i rrahur ne dybek”

Ai me thotë “Po, po, e kam parasysh, por nuk e di si i themi ne sidoqoftë e di se e përdorim një term turk.”

I habitur e pyes prapë, “Nuk i thoni dhallë ju? Si është (termi turk)?

Më thotë: “Jo! Termi turk? Ose ajran ose tarator, nuk jam i sigurt”

Ia kthej: Tarator është kos i holluar me copa të vogla sallatori, ndoshta ajo e para (fjala)”

Dhe erdhi përgjigja përfundimtare, “ajran është definitivisht; ja argumenti (një foto dhalle turke nga Wikipedia)
Pastaj unë e mbylla, “Po, po, mu mbush mendja top që të shkruaj diçka rreth kësaj”

Kaq ishte biseda. Ajo që më bërë fillimisht që të shkruaja është shprehja hokatare rreth “varfërisë” së anglishtes kundrejt shqipes. Tani, të themi të drejtën, anglishtja është pak e varfër si gjuhë. Ky është një argument tjetër për rëndësinë e njohjes së kulturës së gjuhës nga përkthehet. Anglezët duhet ta huazojnë dhallën si term, por edhe si pije. Nuk ia vlen të humbasësh një pije të tillë e sidomos kokteijn më ujë pusi të tillë.

Nuk jam fare ne ankth, kjo me pelqen. Tani jam ne nje internet kafe afer universitetit. Tastjera qe po shkruaj ta shpif; spacebar-i ben shume zhurme, megjitate do shkruaj dhe ca. Te tjeret po presin ne sallen me te madhe te universitetit qe te vijne profesirèt, meqe jane duke ngrene nga nje pice aty afer universitetit ne nje piceri. Gjunah, kushedi sa kohe kane pa ngrene.

Nejse, po i ndaj me ju keto caste se dua te perfitoj nga urimet tuaja. Me uroni suksese ju lutem se kam nevoj, porvim diplome mo… Ky eshte me shkrim; me goje e kam pas nja dy ditesh.

Ketu eshte mire, ne internet kafe; nuk doja te ngarohesha me ankth dhe energji negative nga pjesa tjeter e shokeve dhe shoqeve te klases, te cilet jane duke pritur me ankth ardhjen e pedagogeve nga piceria per tu gromsitur pak ne fytyre ndonje fraze demoralizuese dhe ku pritja nga ana e saj shton suspancen, ankthin, pleks nje lemsh psikologjik qe ik e shplekse pastaj.

Duke qene se keto fjali shpresoj t’i lexoj edhe ne te ardhmen, me shton gezimin dhe kenaqesine per t’i shkruar. Edhe fakti qe i ndaj me ju me shton kenaqesine.Tani nuk di se cfare te shkruaj me. Shpresoj t’i kem thene te gjitha ate qe duhen.

Ah, po. Nuk mund te le pa ju rrefyer edhe faktin qe nje djale pacavure ketu ne krahun tim sapo ndezi duhanin dhe po e pi me kersheri duke pare dicka ne YouTube; nje kenge me duket. Nejse,as qe denjoj t’i them ta fike, per te mos prishur humorin dhe gjendjen e mire shpertore qe jam tani. Kaq.

Jo, po ju them edhe faktin qe po shpejtoj te shkruaj se kam frike se mos i mbaron benzina e gjeneratorit ketij te interet-kafese dhe me humbet gjithe kjo qe kam shkruar duke qene se nuk e kam ruajtur deri tani. Hajd tani me uroni suksese se u zgjata shume.

Ujë i thartë = ujë i gazuar
Kur fillova t’i shkruaja fjalët e reja isha ulur për të pirë diçka me disa miq të saponjohur shqiptar të Maqedonisë. Kur filluam të porositnim njëri nga të pranishmit, që i kishte vajtur mendja për ujë ta gazuar, porositi ujë të thartë. Tani, kjo nuk mund të shpëtonte pa u vënë re se ishte diçka e padëgjuar dhe të vriste veshin. Në këtë çast, duke i pyetur ata se çne që e emërtonin ashtu ujin e gazuar, kërkova dhe një copë letër, gjë që u gjend shpejt, dhe e mbaja shënim fjalën e parë të re që më doli në shteg.

Origjina: Ngaqë uji i gazuar shpesh shoqërohet me limon, por edhe ka disi shije të thartë vet, ja kanë vendosur emrin ‘ujë i thartë’.

Një tjetër emërtim shqiptar i ujit të gazuar është termi ‘ujë me gjemba’. Këtë e kam dëgjuar fillimisht nga një shok i imi që thotë se kështu e quante ujin e gazuar kur ishte i vogël.

Majmunçe = @
Pasi diskutuam faktin interesant për ta që unë mbaja shënim fjalët e reja, kaluam tek shkëmbimi i adresa të eposave. Kur arritëm tek njëri nga bashkëtovolinësit, ai fillo të më thoshte adresën e vet të postës elektronike dhe shqiptoji diçka të tillë si: ‘emri, majmunçe, hotmail.com’. Kjo më shastisi fare; nuk e prisja diçka të tillë, ishte shumë pikante si fjalë. Megjithatë, duke qeshur, e shkrova edhe këtë me shume zell.

Origjina: Mesa duket, gjithçka ka rrjedhur nga bishti që i vjen rrotull a-se se shenjës së postës elektronike dhe që ngjan me bishtin e gjatë të disa majmunëve që arrijnë ta manipulojnë atë në shumë mënyra duke futur këtu edhe përdredhjes së tij vertikalisht rreth vetes.

Një tjetër emërtim shqip i shenjës së postës elektronike, që e kam hasur në rrjet në një faqe interneti shqip dhe që ne e njohim dhe i quajmë rëndom ‘et’ (nga anglishtja ‘at’) apo ‘kioçola’ (nga italishtja ‘se kam idenë si shkruhet’), është fjala ‘tek’, shumë fine, e shkurtër dhe lehtësisht e përdorshme. Do të më pëlqente që kjo fjalë të behej standardi shqip i shenjës së epostës.

Limenkë = Kënaçe
Gjatë vazhdimit të bisedës tonë, një tjetër fjalë më doli në shteg. Nuk e mbaj mend se ç’situatë e nxori në mejdan, por di që e shkrova në paçavuren time të fjalëve të reja pa shumë naze.

Origjina: Ka të ngjarë që kjo fjalë të ketë pësuar një evoluim prej fjalës ‘aluminkë’, një gjetje kjo për të përshkruar një ene prej alumini të mbushur me një lëng çfarëdo. Pastaj nga goja në gojë të ketë pësuar ngrënien e ‘a’-së fillestare për tu bërë ‘luminkë’ dhe më pas shndërrimin e dy zanoreve në dy zanore të tjera për lehtësi shqiptimi. Një version tjetër i origjinës mund të ishte dhe rrjedha e fjalës prej fjalës ‘limonadë’, dikur e përdorur në masë (të paktën në Shqipëri) ena mbajtëse e së cilës është quajtur ‘limonkë’ e shndërruar më pas në ‘limenkë’.

Këmbimore = Exchange
Me këtë fjalë u përballa pasi isha çuar nga tavolina dhe po bënim një shëtitje në Shkup, ku njëri nga miqtë tanë të rinj po na bënte udhërrëfyesin, Me siguri e kam parë në ndonjë reklamë dyqani, por i rëndësishëm është fakti që e shkrova menjëherë sepse mu duk një zëvendësuese ideale e barbarizmit ‘exchange’, e përdorur për të përshkruar një vend ku këmbehen para të vendeve të ndryshme.

Origjina: Shume e thjeshtë; fjala ‘këmbim’ plus prapashtesa ‘ore’ japin neologjizmin ‘këmbimore’.

Sok = lëng frutash
Kjo fjalë më duket se u shfaq kur po bënim porosinë kur u ulëm për të ngrënë në mbrëmje. Pasi nuk e kuptova pyeta se ç’ishte kjo fjalë dhe pas ca shpjegimesh të belbëta kuptova që bëhej fjalë për lëngun e frutave, që ne shpesh i themi ‘suko’ edhe pse kjo fjalë është ngushtuar për të përshkruar vetëm një lloj lëngu frutash në Shqipëri.

Origjina: Pak e vështire duket sepse mund të ketë ndonjë komplikim sllav. Megjithatë, ka gjasa të jetë nga italishtja e fjala ‘sugo’, që është përshtatur më pas në ‘suko’ dhe më pas në ‘suk’ për të përfunduar në ‘sok’.

Palloma, sollftka – peceta
Këto më dolën para kur po hanim dhe na doli nevoja të kishin ndonjë gjë për të fshirë, kështu që kërkuam peceta. Pas ca përpëlitjesh për të kuptuar njëri tjetrin, e kuptuam më në fund se kërkonim ‘palloma’ apo ‘sollftka’.

Origjina: Me origjinën këtu nuk po merrem fare se nuk kam asnjë ide. Ne pamje të parë duken fjalë me origjinë sllave, por …

Çaçkalica – kunja, kruajtëse dhëmbësh
E sigurisht që pasi mbaruam së ngrëni, kisha nevojë për kruajtëse dhëmbësh. Kërkova, por nuk e morën vesh dhe prapë mu desh të shpjegohesha me shume fjalë. U morëm vesh më në fund dhe fjala në fjalë përfundojë në arsenalin tim të fjalëve të reja.

Origjina: As këtu nuk merret vesh, por duket si sllave.

Penkall, kizhik – stilolaps
Kur mu desh të shkruaja fjalët e reja ta sapodëgjuara, sigurisht që kërkova një stilolaps, duke qenë se timin nuk e di nga e kisha hedhur, dhe si përfundim mu dha një penkall ose një kizhik. Kështu quhej stilolapsi andej; nuk e prisja në fakt që stilolapsi të mos njihej në të gjitha trojet shqiptare më të njëjtin term, por ja që nuk ishte e thënë.

Origjina: Penkalli, me sa duket, vjen nga anglishtja ‘pencil’ që është transformuar fonologjikisht në penkall. Kuzhiku, po fonologjikisht, duket term sllav.

Mastikë – çamçakëz
Kur muhabeti ra tek çamçakëzi, mësova që andej quhej ‘mastikë’. Seç me kapi dhe i hodha nje sy Fjalorit të Shqipes së Sotme të vitit 1980. Fjala, që i bie të mos jetë aspak fjalë e re, gjendje në fjalor dhe, si për të më ngushëlluar për faktin që nuk e njihja, shoqërohej me termin ‘krahin.’ shkurtim i ‘krahinore’, që do të thotë që ka përdorim krahinor dhe nuk është e thënë që të përdorej edhe andej nga anët tona dhe ta dija edhe unë.

Një term tjetër për të emërtuar çamçakëzin është dhe fjala ‘sakëz’. Kjo, mu tha, që është fjalë e përdorur në Kosovë, dhe që pasuron fjalorin e shqipes më një sinonim tjetër të fjalës në fjalë.

Shpuzore = tavllë
Në muhabet e sipër mora vesh gjithashtu që tavlla e duhani paskej dhe një emërtim tjetër dhe që andej njihej si ‘shpuzore’, term ky që gjendet i skeduar në Fjalorin e Gjuhës së Sotme Shqipe të vitit 1980, por që personalisht nuk e kisha hasur ndonjë herë. Po ashtu, gjatë të njëjtit muhabet mora vesh gjithashtu që ‘tavlla’ ose ‘shpuzorja’ njihej gjithashtu edhe si ‘taketuke’, term që u tha se përdorej kryesisht nga krahina e Shkodrës. Edhe në këtë rast, kemi të bëjmë në një sinonimi të pasur të shqipes.

Mahicë – bluze me mëngë të shkurtra
Fjala e fundit që më bëri përshtypje dhe që përshtypja më bëri që ta shkruaja është pikërisht fjala ‘mahicë’, që më thanë se kështu i thoshin bluzave më mëngë të shkurtra apo që ne na pëlqen tu themi pak ‘T-shirt’ për tu dukur që jemi pak ‘të jashtëm’ apo që dimë anglisht. Nga ana fonetike, duket se ka origjinë sllave dhe nuk mund të vazhdoj më tej.

Largësia dhe gjitonitë e ndryshme kanë bërë të vetën, duke bërë që krahina të ndryshme ta shënjojnë të njëjtin objekt apo koncept me terma të ndryshëm. Mbledhja dhe skedimi i këtyre fjalëve të disa krahinave, ‘të reja’ për disa të tjera, do ta pasuronte automatikisht shqipen, do ta zhdërvjelltësonte të folurën e shqipfolësit dhe, pse jo, do t’i bënte ata të merreshin vesh më mirë mes veti. E kam fjalën gjithmonë për neologjizma burimore të shqipesh e jo për barbarizma të panevojshme nga gjuhë fqinje, duke qenë se këto te fundit nuk janë të pakta, edhe pse më sipër kam radhitur çdo fjalë që mu shfaq e panjohur, duke qenë se nuk e pash të udhës të mbaja shënime selektive nga frika se do të paragjykoja ndonjë fjalë. Dera e pasurimit të shqipes nuk është mbyllur, por pakkush po hyn asaj dere.

In September 1999 I began my unforgettable high school life in Gjirokastra, said the stony city, in the south edge of Albania. I can remember quite well the parting day from my village. It was about six o’clock in the morning when my parents, Maksi, my classmate, his parents, and I came to the center of the village, which was the bus station, too. There were a lot of people there who made comments on us, which made us feel good and proud of ourselves because we were the two first pupils from our village to go to study in a high school in a town after about ten years of poor teaching in our school. The most interesting fact about this was that we were going to study in a boarding school, which made it a real curiosity-gnawing new experience.

After exchanging the traditional kisses with our mothers who didn’t save their last wishes and advices even then, we set out for Vlora accompanied by our two male parents and carrying some fully filled with clothes another accessories cases and bags which we thought would be necessary or useful in the dormitory.

When we arrived in Vlora, we stayed there for about half an hour waiting our parents to sip their coffees and then we set out again for Gjirokastra. About four hours later, we arrived there. Not knowing anything about the new town and the accommodation in the dorm that night we slept at a hotel named ” Argjiro” after the name of the heroin of the town that threw herself from the castle with her baby in her arms not to fall in the hands of the enemy, after whom the name of the town derives from too.

The next day in the morning, we went to school where I don’t remember what happened exactly, but we found our selves in the dorm at about noon. I can remember there was a great mass.

Finally, we managed to find a place in a room with four older boys and Mentor, our new classmate. Therefore, we were seven people in a 10m2 room, but we were lucky because most rooms were eight people each, which was the limit.

However, we didn’t get that well with the older boys so that after about two months they moved to another room and three other older boys and Fation, our classmate, came to our room. What related us expect this was the fact that he was from Vlora too and this kind of relation there was very evident. Students from different districts had their “dynasty”. We organized all the moving. None cared about anything there. There was a big anarchy.

So, we spent a beautiful year of difficulties together Maksi, Fation, Mentor and I. We were just children aged 14-15 and none to get support from expect ourselves. We learned to do things we had never done before, as washing clothes, tidying the room, arranging the bed, taking care of ourselves, which for me was something new because my sister had taken care of me until then. Our relationship grew stronger and stronger and it was then when I realized that difficulties bring people closer. However, the first year of high school passed very fast and unconsciously we found ourselves in the second year.

In the second year, there happened some changes. Fation rented a house with Odise, another friend of ours, and Klaidi, a boy from his own village, as they found it difficult to study in the dorm which was true. There was much noise and confusion. It’s what teenagers do when they get to full freedom.

Maksi and I got a room in the dormitory again but we didn’t stay long too, only the first two-month time, which served as a means to persuade our parents, who thought we couldn’t well-administrate our time and little money if we rent a house. Finally, we too rented a house with two other boys from the first year. They were from Vlora, too.

We had very good relations with Fation and his roommates and exchanged visits regularly until one day. I don’t remember exactly when, but I guess it was four months after the school had began that we argued.

It was time the Sun had just hidden its fiery self after the mountain leaving after it a red specter, which reflected on the clouds upon it and made the top of the mountain seem like a torch. Fation and his roommates had paid us a visit and they were just leaving. We were accompanying them to the gate of the house speaking to each other. I cannot remember exactly what about, but I do remember quite well that the circumstances made Maksi hit Klajdi. Fation criticized Maksi for that with a quite angry frown on his face. On the other hand, I found Fation’s reasoning unreasonable and criticized him for his criticism towards Maksi and we had a good hot argument (we only exchanged words). Then they left. This argument was the beginning of a three-month long non-speaking period between Fation and Klaidi to Maksi and me.

In Albania, usually when two or more people argue they don’t speak to each other as a sing of having no relationship and interest in the other, kind of underestimation. That was a really boring but regretful period. I was sorry for what had happened because I didn’t use to argue with my close friends.

It was February 4, 2001, my sixteen birthday when everything changed. It was nighttime. I had decided to celebrate my birthday so I had made some preparations. Beso, another close friend of ours and we were just about to celebrate when we heard someone knock on the door. I went and opened it and as I predicted, turned out to be Fation and his roommates. I felt something indescribable inside me at that moment. The adrenaline began to flow through my veins. I was high even though no sign of marihuana smoke could be found in my lungs. That was a perfect significant surprise. I invited them in, we exchanged kisses, and they gave me their wishes. In Albania, it’s normal to exchange kisses among boys as a sign of good friendship. Then we went all inside.

My friends gave me as a birthday-present a silver bracelet that was doubled with that one which Fation and his roommates brought me, too. The celebration began. That night we spent a great time.

I wore the bracelets for one year, and then I kept them in my wallet. One day I took them out of my wallet and left them in the dormitory and the same day my wallet was stolen but fortunately not the bracelets, which were in a safe place in the dorm.

The bracelets have a significant value for me because my best friends gave them to me and they symbolize the restart of the relations between best friends. Now they decorate my sister’s hands. She is a very special person to me too. She now is away from Albania, in Italy with her family to restart a new life there just as Fation and I restarted our relationship.

25 mars 2006